Estafette - In gesprek met Jamila Zoubaa, rijschooleigenaar
Het estafettestokje is een mooi symbool hoe mensen elkaar weten te vinden naar aanleiding van een idee of toevallige ontmoeting. En zo gaat het ook vaak hier in Zuidwest. Aanleiding voor dit interview is de tip van Jan Cees Terbrugge om eens in gesprek te gaan met Jamila Zoubaa. Zij is het gezin van Jan Cees tot steun geweest.
Als ik kom aanlopen, staat bij Jamila de deur al open. “Ja, kom binnen”, zegt zij, “ik wist toch dat je zou komen!” Aan tafel is dit direct de opening van ons gesprek. “Veel mensen zijn sterk op zichzelf gericht, dat was twintig jaar geleden toch wel anders. Je wist elkaar te vinden als je wat nodig had. Vandaag de dag weet je vaak niet eens wie er verderop in de straat woont. En ze hebben ook geen naambordje meer bij de voordeur. Als klein meisje haalde ik gebruikte postzegels op en eigenlijk wist je altijd wel wie waar woonde. Mensen kenden mij ook en daardoor voelde je je toch direct eigenlijk welkom.
Mijn ouders zijn overgekomen uit Marokko. Ze kregen zes kinderen, drie jongens en drie meisjes. Ik ben als nummer twee het oudste meisje, geboren in Naarden en opgegroeid in Weesp. Mijn zusjes keken veel naar mij: Wat doet ze, wil ik dat ook of doe ik wat anders? Het was gezellig, warm thuis. Iedereen kon aanlopen.
Het sociale heb ik van mijn vader, het liefdevolle heb ik van mijn moeder. Met zes kinderen thuis zijn we allemaal anders maar vulden we elkaar aan. De plek in het gezin vormt je wel. Ik wilde altijd graag laten zien hoe ‘het’ moest. Echt iets kunnen, verantwoordelijkheid nemen. Op mijn 16de reisde ik met mijn OV kaart door heel Nederland, ik wilde ‘ontdekken’! Net als mijn moeder, dingen doen met veel uitdaging. We zaten wèl altijd met z’n achten aan tafel! We ontwikkelden ons heel snel. We leerden van onze ouders maar even zo goed van elkaar!
Ik heb boekhouden gestudeerd (Tja, “omdat mijn vriendinnen dat ook deden”). Ik stond er gewoon nog niet bij stil wat ik kon, wat ik zelf wilde. Ik liep stage, kreeg een baan. En toen trouwde ik, kregen we kinderen. En dat bracht verantwoordelijkheden met zich mee. Maar ik kwam er wel achter dat het boekhouden echt niets voor mij was. Ik vond het veel leuker om met mensen te werken. Maar met een gezin was een oplossing niet zo snel te vinden; dat heeft echt tijd gekost. Ik heb er ook veel met mensen over gepraat. Maar plots wist ik het: rij-instructrice! Daarin kon ik alles kwijt. En dat klopt nog steeds.
Ik houd veel van sociaal contact en ik vind het mooi om iemand iets te kunnen leren waar iemand ook echt iets aan heeft. In mijn geval doe ik dat met een eigen rijschool. Ik mag mensen leren, zich veilig en verantwoordelijk door het verkeer te bewegen. Dat is meer dan mensen helpen hun rijbewijs te halen. Het is ook een blijvende bijdrage.
Naast rij instructrice voel ik mij ook psycholoog, soms politieagent, soms weer een moeder of een zorgverlener. Dat zijn allemaal onderdelen van het lesgeven, voor mij echt het mooiste van het vak. Onderweg kan ik de tijd nemen, we kunnen het hebben over normen en waarden in het verkeer. Op mijn auto staat niet voor niets ‘College Toer’, een opleidingsweg die je volgt in je rijlessen. Voor heel wat mensen is het ook een ‘tour’, een echte opgave: Je hebt extreem voorzichtige leerlingen, mensen met faalangst, ongeduldigen of mensen die moeite hebben met concentratie. Naast de regels gaat het ook over het inzicht ontwikkelen. In die tijd bouw je een band op, je leert elkaar kennen en nadat iemand zijn rijbewijs heeft gehaald, kan ik het dan ook echt afsluiten. Project geslaagd!
Mijn visie op het leven? Ik merk dat ik het belangrijk vind, ‘het goede’ voor te leven. Voor mijn drie kinderen, met anderen. En gelukkig merk ik dat ook bij veel mensen om mij heen. Maar ik merk het ook bij de visboer als ik met iemand in gesprek raak. En dan ervaar je: Er zijn heus niet zoveel ‘rotte appels’!
Wat doe je het liefste als je vrij bent? “Ja, ik ben het liefst lekker bezig, met mijn kinderen er op uit, met een vriendin een sauna pakken. En als ik ècht tijd heb, dan zou ik graag vrijwilligerswerk oppakken.”
Wat zijn je dromen?
“Voor mijzelf: Echt rùst vinden, dat alles in evenwicht mag zijn; dat zou geweldig zijn;
Voor de mensen: dat mensen dat mogen doen dat voor henzelf (niet voor een ander) echt van waarde is. En voor de wereld: dat iedereen in vrede met elkaar mag leven! Iedereen is van waarde, ook al ken je elkaar niet. Als we elkaar respecteren en elkaars waarden willen leren kennen, dan komt het echt goed!”
Het estafettestokje? Dat is met plezier in ontvangst genomen door Marie-José Bruins, coördinator Welzijn van Nieuw Kerkelanden!
PE
