Thuis in je wijk – Monique Gijsman
Mijn vader komt uit Leiden, mijn moeder uit Vaassen. De opvoeding die ik van thuis meekreeg, pas ik ook toe op mijn kinderen: Heldere normen en waarden; hoe je met elkaar omgaat, is veel belangrijker dan materiële waarden.
Als klein kind waren mijn dromen om heel goed te kunnen handballen, ik wilde graag in het leger én ik wilde bij de politie! Om die vinkjes te kunnen zetten, heb ik wel doorzettingsvermogen ontwikkeld. Met het handballen heb ik het Nederlands team gehaald, veel in het buitenland gespeeld. Op mijn 23ste heb ik gesolliciteerd bij het leger als KCV’er, Kort Verband Vrouw. Na afloop van mijn contract bleef vinkje drie, de politie over.
Ik handbalde nog in Roermond toen mijn moeder ziek werd. Ze bleek darmkanker te hebben. Door de week verzorgde ik haar in Leiden zodat mijn vader kon blijven werken. Na zes maanden kwam ze te overlijden; ze is maar 48 jr geworden.
Daarna ben ik gaan solliciteren in Limburg bij de politie. Nou, dan krijg je tests en heel wat sollicitatiepapieren. Alles netjes ingevuld, ingeleverd. Maar de uitslag was: Gezakt.
Ik had een aantal handbalvriendinnen die werkten bij de politie. Ze vonden het onbegrijpelijk. Ze tipten mij “Je moet dat invullen wat ze willen horen.” Nou, zo ben ik helemaal niet! Maar goed, ik heb geluisterd en heb opnieuw gesolliciteerd. Doorzetten dus! Afijn, de tweede keer hebben ze mijn sollicitatie aanvaard: Geslaagd! Mijn politieopleiding van 2 jaar heb ik gevolgd in Amsterdam. In het bijzonder dat buiten zijn, op straat, al dat verkeer; ik vond dat gewoon zo mooi.
Na een paar jaar kon ik solliciteren bij de KLPD in Driebergen, je weet wel: Die mannen in hun Porsche! Nou, ik werd er aangenomen en daar heb ik 28 jaar gewerkt. Ik was de eerste vrouw bij de KLPD, een echte mannenwereld. Daar werkte ik bij de Motor Ondersteuning, dat was helemaal een vak apart. Mijn werk was de begeleiding van zware transporten en controles door de Belastingdienst.
In de loop der jaren werd de meldkamer natuurlijk steeds verder geprofessionaliseerd. Je kreeg van die apparaatjes in de auto zodat men precies zag waar je reed. Nou, ik ben niet zo van die controle, daar krijg ik het wel benauwd van! Grinnekend: Ik heb altijd bonnen uitgeschreven voor de staat, het werd tijd om die inkomsten wat terug te gaan geven.
Toen ik nog handbalde, ging ik op woensdag altijd naar mijn oma, in Deventer. Zij had zwaar astma maar was dol op koersballen in het buurthuis. Gingen we saampjes. En daar kwamen natuurlijk ook veel ouderen. Ik was er graag, die aandacht zat blijkbaar al in mijn hart. Misschien is daar ook het ouderenvervoer van gekomen. Ik woonde hier al in Hilversum sinds 1999. In 2019 begon ik met de Buurtmobiel. En toen bleek dat de beheerder van de Koepel met pensioen zou gaan, heb ik bij Versa gesolliciteerd. Zodoende ben ik In 2020 beheerder van De Koepel geworden: “Een thuis in de wijk”.
Hoe kijk je naar de wijk, wat zou je de wijk gunnen?
Wat ik de wijk echt zou gunnen is dat we wat liever met elkaar om kunnen gaan. Waarom kunnen we niet wat meer naar elkaar om kunnen kijken? Uitnodigen, elkaar opzoeken. De Koepel kan daar vast wel ook wat in betekenen. En het zou fijn zijn als we de Keet beter kunnen gaan organiseren en inzetten en bewoners daarbij gaan betrekken. Voor jeugd, voor andere groepen. Met een betere indeling, met huisregels en een fijn programma.
En ja , ik heb nog wel een vierde vinkje. Op de Havenstraat woonden mensen met een beperking. Een keer per week ging ik er eten, de bewoners kookten er en serveerden uit. Groot feest. Dat zou ik in onze wijk ook willen!