Deze keer zijn we in gesprek met Willy van der Jagt (72) uit flat Zeverijn 2.
“Mijn vader was fruithandelaar, mijn moeder huisvrouw. Ik ben de middelste van drie meisjes. Mijn vader reed met zijn auto langs zijn vaste klanten. Met de opkomst van de supermarkten heeft hij dat afgebouwd en hij zal zo rond zijn 60ste gestopt zijn.
Als jong meisje deed ik het best aardig op school. Ik was best rap en bleek goed in logisch denken en cijfertjes. Ik heb altijd als boekhouder gewerkt, vanaf mijn 1ste baantje. Er kwam een meneer bij ons thuis. Hij had op mijn school geïnformeerd naar een leerling die goed was in boekhouden. Nou, dat bleek ik. Hij vroeg toen of ik bij hem wilde komen werken.
In ‘74 ben ik getrouwd. Mijn man startte een garagebedrijf, we kregen drie kinderen. Ik was gestopt met werken maar toen de kinderen naar school gingen, heb ik de draad weer opgepakt. Ik regelde dan veel in de garage. Die combinatie was heel leuk: door mijn werk sprak ik heel veel mensen.
In ‘95 ben ik gescheiden; moet je weer werk gaan zoeken. Eerst bij een uitzendbureau. Daarna werd ik compagnon in een koeriersbedrijf. Vervelend was dat mijn zakenpartner de boel bedonderde, voor mij was dat echt ‘einde verhaal’. Daarna ben ik bij Morpheus de boekhouding gaan doen.
Privé heb ik best het nodige meegemaakt dat een zware wissel op mijn leven heeft getrokken. Een zwager heeft een van mijn kinderen misbruikt. Dat is enorm traumatisch geweest. Het mocht gewoon niet in de familie besproken worden; ik zou er de anderen teveel verdriet mee doen. Dat terwijl het mijn kind betrof! Het heeft ieder contact onmogelijk gemaakt. Mijn jongste dochter is vijf jaar geleden door geweld overleden.
Een ander kan zich niet voorstellen wat dat dat met je doet. Mensen proberen je te troosten maar er zijn geen goede woorden voor te vinden.
Ik heb in mijn verdriet een psycholoog gezocht en ook steun gekregen bij Slachtofferhulp. Die mensen zijn echt geweldig! En ik ben een keer naar Lourdes geweest met een groep mensen die allemaal door moord iemand kwijt waren geraakt. Mijn andere dochter is toen meegegaan. Je hoort een heleboel verhalen van andere mensen, wat zij hebben door moeten maken. Dat samenzijn met elkaar, met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, dat heeft mij enorm gesteund.
Vier jaar geleden ben ik gestopt met mijn werk; het ging niet meer. Ook fysiek ben ik beperkt geraakt. Door de tragische moord op mijn dochter weet ik wat eenzaamheid is en dat dingen samendoen helend en helpend kunnen werken.
Een keer in de veertien dagen verzorgen we hier met een clubje in Zeverijn 2 een koffie ochtend, de andere week in Zeverijn 1. Daarnaast hebben we een activiteit met Pasen, organiseren we in de zomer een bbq en in november een gezamenlijke soep. Zo leer je wel een grote groep mensen kennen. Met name de bbq en de soep zijn bijzonder populair onder de bewoners. De koffiebezoekers vormen altijd een trouwe groep bekenden.
De koffie organiseren we beneden in de flat, daar hebben we een mooie ruimte. We hebben stoelen van Versa gekregen en van de Koepel hebben we tafels te leen die we tussentijds ook kunnen stallen. We organiseren veel met een vast clubje, maar (knipogend!) we zijn wel op zoek naar mannelijke versterking (spierkracht gezocht heren!).”
“Met mijn beperking kan ik vanuit mijn stoel zoveel dingen regelen! Zo ben ik ook betrokken geraakt bij de organisatie van de Buurtmobi. Die brengt op verzoek ouderen met de auto van de ene plek naar de andere. We hebben meerdere auto’s ter beschikking die door vrijwilligers gereden worden. Je begrijpt wel, al die ritten moeten gepland worden. Het brengt me zoveel plezier en daarbij: Je spreekt en ontmoet zoveel leuke mensen!
Weet je: “Je moet je handen laten doen wat je voor je ziet. Zouden we dat doen, dan kan je maar al te vaak werkelijk iets voor een ander betekenen.”
Als je nu kijkt naar onze wijk, wat gun je dan onze wijk? Wat hoop je voor onze wijk?
Willy: “Dat we met elkaar eenzaamheid mogen blijven voorkomen door met elkaar voor elkaar te zorgen. Voor ouderen en alleenstaanden is het community- en vrijwilligerswerk in de Koepel en Nieuw Kerkelanden van groot belang. Maar ook het jeugdwerk van Eri Brouwer: ook kinderen mogen ervaren wat het is om deel uit te maken van een warme gemeenschap. Weet je, het werkt ook nog eens aanstekelijk. Datgene wat je met elkaar ervaart, zet jezelf ook weer aan tot nieuwe activiteiten!”
“Als ik vrijdags ga eten in de Koepel, staat Monique al klaar in de deuropening om iedereen te ontvangen. Dat is zo gezellig. Vrijdag is echt mijn dag! Af en toe neem ik iemand mee. Vorige week nog. En die mevrouw vond het geweldig!”
Zo kom ik tot slot op dat estafettestokje van jullie. Graag geef ik dat door aan Piet & Hennie de Boer. Ik ben telefoniste in Nieuw Kerkelanden voor de Buurtmobi en daar zie ik Piet altijd. Piet is vrijwilliger op de Buurtmobi en daarnaast helpt hij mensen waar hij kan. Zijn vrouw Hennie kookte altijd in de Koepel. Zij heeft een herseninfarct gehad maar nog steeds helpt ze. Zo’n geweldig stel!”